Nos
países de Oriente Medio, ó redor do IV milenio a.d.C., pasoúse dunha
sociedade de cazadores-recolectores a unha sociedade urbá. As primeiras cidades
eran núcleos máis poboados cás antigas aldeas neolíticas, e os seus
habitantes comenzaron a especializarse nun determinado traballo, o que trouxo
coma consecuencia cás relacións económicas, políticas e sociais se voltaran
cada vez máis complexas, o que incidiu nas manifestacións artísticas e
relixiosas tan estreitamente vencelladas no Antigo Exipto. A arte exipcia estaba
condicionada polo culto ós mortos e o culto ós deuses.
A arquitectura exipcia céntrase na construcción de templos e monumentos funerarios que ademais de ter relación cós cultos ós mortos e os deuses, tamén estaban vencellados á concepción co pobo tiña do faraón
As construccións eran sempre de pedra, colosais, arquitrabadas, labradas en perpiaños perfeitos, e desproporcionadas con relación a súa función.
