Dende ese día a vida virouse moi difícil para o parruliño das plumas grises. Todos lle dicían Parrulo Feo e ríanse del. Ninguén quería ser amigo seu:

- Non xogues con nós porque es moi feo. ¡ Xoga ti só!

- Mamá parrula é a única que me quere,- pensaba o parrulo feo- Todos me rexeitan e foxen de min porque teño plumas grises e non brancas e sedosas, como as da miña familia. Marcharei de aquí e buscarei alguen que me acepte como son.

O parruliño botou a andar e atopou autro estanque, máis limpo e transparente. Estaba moi canso, era noite, así que axiña quedou a durmir.