O día seguinte, ó non ver o Parrulo Feo, un grupo de parrulos comentaba:

- Fomos moi inxustos con el. Sempre lle chamabamos parrulo feo. Nunca xogabamos xuntos e sempre nos burlábamos del.

- Si. Portámonos moi mal. Ademais, el só era diferente a nós. Non o debemos de rexeitar. A nós non nos gustaría que nos tratasen así.

Os parruliños acordaron ilo buscar para pedirlle que volvese a vivir con eles. Mentres tanto o Parrulo Feo espertou esa mañá e comezou a nadar na lagoa e sentíuse moi estraño. De súpeto viuse reflectido nas augas transparentes do lago e ¡cal sería a súa sorpresa!, convertérase nun fermoso cisne de plumas brancas e sedosas; as súas antigas plumas flotaban, grises, na auga.

Horas despois chegou o grupo de parruliños arrepentidos e non podían cre-lo que vían:

- ¡Como cambiaches!

- ¡E-lo máis fermoso de todos!

- ¡E nós que te atopabamos feo! Agora es un cisne maravilloso...

- ¡ Non eras un parrulo!

Os parruliños pedíronlle perdón e dixéronlle que estaban moi arrepentidos por rexeitamento. Entón volveron vivir xuntos novamente e os parruliños aprenderon que non se pode xulgar a ninguén pola súa cor nin polo seu aspecto.

Adaptación do conto "O Parrulo Feo"