Estudio sobre a emigración
Os “americanos” xa estaban desembarcando. Migueliño e a súa nai agardaban no peirán do porto. O corazón do rapaz batíalle na táboa do peito e os seus ollos esculcaban nas
greas, en procura do pai ensoñado.
De súpeto avistouno de lonxe. Era o mesmo do retrato ou aínda mellor portado, e Migueliño sinteu por el un grande amor e canto máis se achegaba o
“americano”, máis cobiza sentía o rapaz por enchelo de bicos. ¡Ai!, o
“americano” pasou de largo sen mirar para ninguén, e Migueliño deixou de
querelo.
Agora si, agora si que o era. Migueliño avistou outro home moi ben traxeado e o corazón dáballe que aquel era o seu
pai. O rapaz devecíase por bicalo a fartar. ¡Tiña un porte de tanto señorío! ¡Ai!, o “americano” pasou de largo e nin tan siquera reparou que o seguían os ollos angurentos dun
neno.
Migueliño escolleu así moitos pais que non o eran e a todos quixo
tolamente.
E cando esculcaba con máis anguria, fíxose cargo de que un home estaba abrazando á súa
nai. Era un home que non se parecía ó retrato; un home moi flaco, metido nun traxe moi
floxo; un home de cera, coas orellas fóra do cacho, cos ollos
encoveirados, tusindo...
Aquel si que era o pai de Migueliño.
-Morriña