| Última
fuxida a Harar
III
O poeta é un cazador alucinado:
Atrapa a verba, atrapa a bolboreta
que se queima en faíscas decontado;
atrapa mesmo un soño de poeta.
É o cazador poeta nese instante
en que son ollo e ráfega un latexo
que calla o sangue en rio fulgurante
como se for un lóstrego ao asexo.
E sae o cazador e a sua sombra
- sae o poeta e a sua encarnadura -
(que é como quen do seixo a luz escombra
por ver da selva toda a fermosura).
|
 |