ergome cedo coma Ulises
e roubo tódalas naves do mundo.
(O meu país vaise polos camiños do soño,
pero soñar, irmán, é unha cousa terrible).
Os vellos canteiros do meu ser
domean os penedos docemente
e vanlle dando forma
á miña dor atávica de home.
Eu soñei esta terra desde sempre
cando o cervo non era mais que a imaxe
multicolor nas covas do meu sono.
Atravesei desertos de xeada
no principio do tempo, terra miña!
e teño o corazón coma un pelouro
brunido por amarte en tantas vidas.
Só ti es permanente!
Hoxe preciso
falar cóbado a cóbado contigo
meu irmán, pois a palabra
afía esta emoción que pon no vento
un ar ou agarimo tan antigo
que fai canta-las pedras da memoria.
(Os poemas da ausencia)
