II

     Vento mareiro, amigo
dos velamios senlleiros, da nebriña
de ronseles no ar aloumiñada,
do azul lonxano que se volve lila.

     Unha frauta delgada de horizontes,
trema na túa voz e dálle vida.

     Hoxe as dornas sulcaron,
a sorrisa do mar profunda e nidia.

     Hoxe as dornas, beberon o teu sangue na badía.

     E ti, beilando muiñeiras tolo
no corazón da noite
onde a forza de Deus anda perdida.

     Mans de vidro e de nube,
vento amigo,
medra no teu lecer a moradía.