¡Hola curmán! ¡Hola amig@ de Antón! ¡Benvidos!

Alexandre sí que ten sorte. Vive coma un rei na máis grande da cidade. Seguro que nada o que lle da a gana, claro, como ten tanta auga na casa ...

 - ¡Hola! ¡Canta auga o teu redor, curmán!

-  Pois sí.

 - ¿E non terías unha pouca para que eu poida bebela? É que veño morto de sede.

-  Pois non, meu. Aínda que vedes moita auga non creades que é ouro todo o que reloce. A maioría dela está contaminada.

 - ¿Contaminada?

 - Sí. Antes vivíase ben, a xente non era tan contaminadora coma o de agora, antes tiñamos unha tubería de desaugue que ía directa á depuradora e entraba con auga limpa e potable. Cando tiñamos moita fame e sede achegabámonos ata depuradora, onde tiñamos de todo. Fixádevos que ata comiamos caviar, queixo, carne, pescado ... E agora non. Antes pasabamos moitas noites aquí. Ata tiñamos un equipo de fútbol no que eu xogaba de dianteiro que, non por nada, pero era o mellor. Pero dende que uns homes cambiaron os desaugues ... Agora nin sequera podo bañarme en auga limpa.

 Antón pensa ...

“Alexandre ten moita auga, sí, pero é auga suxa. ¿Para qué serve tanta auga se está suxa? ¿De qué serve ter auga se non podes facer uso dela? Na granxa polo menos podía nadar na charca pero aquí nin sequera podo bebela”