¡Ola Antón e compañía! ¡Menuda sorpresa! ¿Cómo foi que decidiches vir, e ademais acompañado?

Anxo vive no peirao, así é que ve chegar barcos, barcos e máis barcos. Eu de pequeno quería ser mariñeiro pero como me mareaba ó ir simplemente en bicicleta, tiven que renunciar ó meu sono.

- Pois veño de visita. Os meus pais regaláronme unha viaxe por toda Eu nunca saíra da e faime moita ilusión esto de coñecer mundo. E non vexas as ganas que tiña de coñece-lo mar, ¡eu nunca o vira!

- Pois ves nun mal momento para coñecelo. Como poderíades ver está todo manchado de chaPaPote e entón isto non é o que era ...

- Certo. Teño moita sede Anxo ¿podo beber deste grifo?

- ¡Nin se che ocurra! Esa auga non vale. Dende fai moito tempo teño que percorrer todo o peirao para poder beber auga. Aínda que iso non é o máis grave, para lavarme teño que ir ata o río no que ¡a auga está coma o xeo! ¡Brrrr! Así collo gripes e resfriados. Porque a auga do grifo está tan suxa que nin sequera me podo lavar con ela.

Antón pensa ...

“¡Pois sí que é boa! Ter que percorrer todo o peirao para beber. ¡Menuda! Creo que non estaba tan mal na granxa, aínda que non se cumplira o meu sono de ser mariñeiro ...”