Ei curmán, canto tempo! quen é este amig@ teu?.

- Pois un dos meus colegas. ¡Ei, ti! Preséntate ó meu curmán.

Xurxo vive como quere, como todos os meus curmáns. A el tócalle vivir nun piso no que tamén vive unha familia composta polos pais e os dous fillos que teñen.

- ¡Por fin no piso, meu! Pero veño morto de sede. Vou beber unha pouca de auga.

-¡Ei! ¡¡Non!! Esta auga non se pode beber, está cargada de cloro e doutras porquerías que abdan polas tuberías. Hai veciños que tiran aceites, desfeitos, restos de comida, esprais, noxentas bebidas e demais polo fregadeiro, polo lavabo ...  e iso vai polas tuberías e estropea a auga que circula por aí. Se queres beber, tes que desprazarte  rúas máis aló da miña. Ou senón tes que agardar a que depuren e limpen as tuberías, que a saber cando é.

- Pois qué rollo, ¿non?

- E ó peor, non podes beber aquí por uns días e tes que agardar máis de dous sen poder beber.

Antón pensa ...

        " Pois esto non está tan ben como parecía. ¡Qué gran incomodidade ter que desprazarse tanto por un chisquiño de auga! Na granxa non era así. Alí de cando en vez tiñamos os nosos problemas, e sempre había alguén que deixaba os seus animais mortos preto dalgún río, pero por aquí tamén hai certo tipo de contaminación. alí a auga saía limpa e clara, sen ningún tipo de porquería. E se teño que agardar máis dun día sen poder beber auga neste piso, se enfermo e non podo andar, ¿cómo vou poder vivir sen auga? ¡Deshidrataríame e morrería!